Prezentacja

Report
SPORTY DLA
DZIECI
I MŁODZIEŻY
NIEWIDOMEJ
I SŁABO
WIDZĄCEJ
Dzieci niewidome i słabowidzące stanowią
poważny odsetek społeczeństwa,
znacznie poszkodowanych przez los,
bowiem pozbawionych prawidłowo
funkcjonującego,
dalekosiężnego zmysłu wzroku,
będącego dla człowieka podstawą poznania
otaczającego świata, orientowania się w
otoczeniu oraz warunkującego prawie
każdą ludzką działalność.
Znaczne ograniczenie lub całkowity
brak widzenia,
szczególnie u dzieci i młodzieży,
utrudnia w dużym stopniu ich
prawidłowy rozwój.
Warunki umożliwiające i ułatwiające
dzieciom niewidomym i słabowidzącym
osiągnięcie możliwie najwszechstronniejszego
rozwoju:
wczesna rewalidacja
edukacja
rehabilitacja
zapewnienie skutecznych, specyficznych metod i środków,
umożliwiających prawidłowe poznawanie otaczającego
świata i właściwe funkcjonowanie w środowisku
społecznym
Wiele dyscyplin sportowych zostało
dostosowanych do możliwości i ograniczeń
dzieci niewidomych,
inne zostały stworzone dla ich potrzeb.
Sport jest ważny dla dzieci niewidomych,
ponieważ promuje zdrowie i pomaga w
kształtowaniu umiejętności samodzielnego
poruszania się, co ma decydujące znaczenie w
późniejszym życiu.
biorą udział
w zawodach
wspólnie z
dziećmi
widzącymi
Dzieci
słabo
widzące
rywalizują z
innymi dziećmi
słabo
widzącymi lub
innymi
niepełnospraw
nymi
Najważniejsze, aby dziedziny sportowe,
zostały odpowiednio dobrane do stopnia schorzenia.
Dlaczego warto wybrać sport?
promuje zdrowie
pomaga w kształtowaniu umiejętności
samodzielnego poruszania się,
co ma decydujące znaczenie
w późniejszym życiu.
Dzieci słabowidzące
uprawiają dyscypliny
sportowe:
 według zasad i reguł, które obowiązują wśród
dzieci widzących (np. sporty walki, takie jak
judo i zapasy są nieznacznie zmodyfikowane)
 zaadoptowane do potrzeb dzieci
niewidomych np. krykiet
i lekkoatletyka.
Sporty zaadoptowane do potrzeb dzieci
niewidomych
 Krykiet – stosuje się skórzaną piłkę, która wydaje brzęk. Piłkę
serwuje się od dołu i musi odbić się ona chociaż raz, aż osiągnie
cel, aby człowiek po wydawanym przez nią dźwięku ocenił, w
którym kierunku leci.
 Biegi – dłuższe niż 100 m., biegacz powinien mieć przewodnika
biegnącego obok niego i udzielającego słownych instrukcji. Dla
zachowania kierunku biegu można zastosować linę (bieg na
uwięzi). Niewidomy biegacz musi pierwszy przekroczyć linię mety.
 Piłka bramkowa (goal ball) – wymyśla specjalnie dla
niewidomych.
Lekkoatletyka
Dyscypliny lekkoatletyki
paraolimpiadzie w Pekinie:
 biegi
 skoki wzwyż
Skok w dal
 trójskok
 rzuty kulą
 rzuty oszczepem
 rzuty dyskiem
 rzuty młotem
 pięciobój
 maraton
na
Zasady paraolimpijskich dyscyplin lekkoatletycznych nie odbiegają
od swoich odpowiedników z igrzysk olimpijskich dla
pełnosprawnych! Różnica polega na tym, iż zawodnicy biorący udział w
konkurencjach paraolimpijskich biegają z przewodnikiem.
Sztuki walki
Może je uprawiać każdy,
niezależnie od wieku, poziomu
wytrenowania i faktycznych
możliwości osiągnięcia wyników
„obiektywnych”.
Są doskonałą formę rozwoju
ciała i umysłu osób z dysfunkcją
wzroku.
 Pozytywny wpływ zajęć sztuk walki
na dzieci niewidome
• poprawa aspektów typowo
„fizycznych” jak siła mięśni,
koordynacja ruchowa, stabilność
postawy (co często stanowi duży
problem u dzieci i młodzieży
całkowicie niewidomych),
• rozwój „umysłu” i charakteru.
Judo
•1930 powstała Międzynarodowa
Federacja Judo
•1947 samoobronę i jujitsu
wprowadzono do programów
nauczania na warszawskim AWF
•1951 Europejska Federacja Judo
•1954 pierwsze oficjalne walki
Jigoro Kano
autor zasad
odbyły się w Warszawie pomiędzy
judokami z Gwardii i AZS-AWF
• 1988 Seul Niepełnosprawni
judocy po raz pierwszy walczyli na
paraolimpiadzie
• 2004 Ateny panie
zaprezentowały się po raz pierwszy
Znani paraolimpijczycy:
Austriak Hanl Walter - złoty medalista w
kategorii do 100 kg,
Japończyk Fujimoto Satoshi - także złoty
medalista w kategorii do 66 kg
Brytyjczyk Simon Jackson - trzykrotny
złoty i brązowy medalista.
Walki judo rozgrywają się na macie w
kształcie kwadratu - Dojo
Judo niewidomych różni się od judo w wykonaniu
pełnosprawnych już przed rozpoczęciem rywalizacji.
Przed komendą sędziego rozpoczynającą walkę, zawodnicy
już są w kontakcie dotykowym.
Przez 5 minut walki niewidomi judocy zdobywają punkty
za pomocą chwytów i rzutów.
Ilość przyznanych punktów za rzut zależy od
poprawności technicznej, a punkty za trzymanie
są uzależnione od czasu przytrzymania rywala.
Jeśli któryś z zawodników zdobędzie 10
punktów, wygrywa walkę przed czasem. Do tzw.
Ipponu może wystarczyć jeden perfekcyjnie
wykonany rzut lub przytrzymanie rywala na
plecach przez 25 sekund.
Judo dla niewidomych nie przewiduje dźwigni
(wykręcanie rąk) oraz duszeń.
Wychowanie fizyczne, a proces psychofizycznej
rewalidacji dzieci z uszkodzeniem wzroku.
Szczególną rolę mają do spełnienia gry zespołowe
z piłką, które:
 wyzwalają dużo emocji związanych z rywalizacją,
 kształtują zmysły,
 orientację przestrzenną,
 uczą pokonywania barier psychicznych,
 doskonalą, nie zawsze będącą na odpowiednim
poziomie, sprawność fizyczną.
Dzieci niewidome i słabo widzące w sposób
autentyczny mogą uczestniczyć w grach
zespołowych tylko z użyciem piłek
dźwiękowych.
Odmiany gier zespołowych z piłkami dźwiękowymi
 futsal
 torball
 goalball
Wspólną cechą torballu i goalballu jest to, iż zawodnicy tej samej drużyny
przez cały okres gry pozostają na własnej połowie boiska, a tym samym nie
mają ze sobą bezpośredniego kontaktu.
Piłka dla 5 - futsal
Piłka dla 5 to młodzik wśród paraolimpijskich dyscyplin sportowych.
Po raz pierwszy zagościła na igrzyskach w Atenach w 2004 roku.
Ten fascynujący sport jest przeznaczony dla osób niewidomych i niedowidzących.
Jak sama nazwa wskazuje, rywalizują w nim dwie drużyny składające się z pięciu
graczy. Wszyscy prócz bramkarzy mają oczy zasłonięte specjalnymi opaskami.
Bramkarze mogą podpowiadać zawodnikom, spełniając rolę przewodników.
W piłkę dla 5 gra się na mniejszym boisku, o szerokości mieszczącej się w
przedziale 18 – 22 m. i długości 38 – 42 m. Bramki mają szerokość 3 m.
Pole gry otoczone jest miękką ścianą, a piłka wydaje z siebie dźwięki – wszystko po
to, by podnieść poziom bezpieczeństwa i ułatwić zawodnikom tę niezwykle
wymagającą rywalizację. Mecz trwa 50 minut. Zwycięża oczywiście drużyna, która
zdobędzie więcej goli.
1998 – organizowanie Mistrzostw Świata w tej dyscyplinie sportowej
2004 Ateny – włączenie tej gry zespołowej do programu Igrzysk
Paraolimpijskich
GOAL – BALL
1946 – wymyślony przez austriaka, Hanza Lorenzena i niemca, Seppa Reindle, w celu
rehabilitacji niewidomych weteranów wojennych.
1975 – w Polsce pojawia się regulamin gier z piłkami dźwiękowymi
1976- włączony do dyscyplin paraolimpijskich w czasie V Igrzysk Paraolimpijskich w
Toronto
1982 – rozegrano w Lublinie pierwszy turniej o randze imprezy międzynarodowej
Drużyna – trzech zawodników, grających z zasłoniętymi oczami, broniących
bramki o wysokości 1,3 metra zajmującej całą szerokość boiska.
Boisko – 9 x 18m i podzielone jest na trzy strefy: bramkową (na szerokość 3 m
od bramki), rzutu (3 m za strefą bramkową) i strefę środkową,
zajmującą szerokość 6 m na środku boiska.
ZASADY GOAL – BALL
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
Mecze rozgrywane są w absolutnej ciszy.
Gra trwa 2 razy po 10 min.
Piłka zawiera dzwoneczki i waży 1,25kg
Piłka musi być toczona, musi dotknąć podczas rzutu strefy rzutu zarówno
drużyny rzucającej, jak i broniącej.
Po pierwszym kontakcie piłki z zawodnikiem drużyny broniącej, drużyna ta
ma 10 sekund na odrzucenie piłki.
Jeden zawodnik może tylko dwa razy pod rząd rzucić piłkę.
Za przewinienia drużyna może otrzymać rzut karny.
Dla wyrównania szans zawodników niewidomych i słabo widzących, podczas
meczu goalballa gracze mają zaklejone specjalnymi plastrami oczy oraz
dodatkowo noszą nieprzeźroczyste gogle.
Wszystkie linie na boisku są wyklejone
plastrem, pod którym znajduje się sznurek
w celu ułatwienia poruszania się i orientacji
na nim, gdyż zawodnicy jedną ręką
niemal cały czas dotykają podłoża.
TORBALL – niemiecka piłka bramkowa
 Uprawiany w około 30 krajach świata.
 Zdobył największą popularność we Francji, Belgii i we Włoszech,
gdzie rozgrywki krajowe obejmują 3 lub 4 ligi.
 Gra jest popularna także w krajach niemieckojęzycznych, Mołdawii
a poza Europą m.in. w Argentynie, Urugwaju, Kamerunie i
Uzbekistanie.
 W Polsce torball był uprawiany do początku lat 90 XX wieku.
 W 2009 roku w Białymstoku powstało Polskie Stowarzyszenie Torballu,
które ma za cel reaktywację tej dyscypliny
w Polsce.
Przeznaczony głównie dla osób niedowidzących i niewidomych.
Polega na zdobyciu jak największej ilości goli za pomocą ważącej 500 g piłki
wydającej dźwięk podczas toczenia się po boisku.
Drużyna – 6 zawodników (3 grających i 3 rezerwowych).
Boisko – 7m x16 m
1. Zawodnicy mają oczy zaklejone plastrami i zakładają nieprzezroczyste gogle.
Podczas gry polega się jedynie na słuchu i orientacji w przestrzeni.
2. Mecz składa się z dwóch pięciominutowych połów.
3. Orientację na boisku ułatwiają dywaniki o wymiarach 1 m x 2 m. Dwa
dywaniki wysunięte są do przodu. Krótszym bokiem przylegają do linii
bocznych boiska, zaś dłuższe boki są oddalone o 1,20 m od linii bramkowej.
Środkowy dywanik jest umieszczony na środku szerokości boiska w odległości
20 cm od linii bramkowej.
4. Przed oddaniem rzutu przez drużynę atakującą, zawodnicy drużyny broniącej
mogą dotykać podłoża od kolan w dół.
5. Jeden zawodnik może oddać pod rząd maksymalnie trzy rzuty. Podczas rzutu
piłka nie może dotknąć umieszczonych na wysokości 40 cm nad boiskiem
sznurków z zamocowanymi dzwoneczkami, które wydają dźwięk w wypadku
dotknięcia sznurka przez piłkę.
6. Przewinienia są karane rzutami karnymi,
które broni dwóch zawodników.
Każdy trzeci rzut karny jest broniony
tylko przez jednego zawodnika.
Showdown – sport stworzony dla osób z upośledzeniem wzroku
(zwany również, niesłusznie – tenisem stołowym dla
niewidomych, bardziej jednak przypomina grę "cymbergaj")
Dyscyplina o charakterze integracyjnym
(osoby pełnosprawne –
grają w nieprzejrzystych okularach)
1960 – wymyślony przez Kanadyjczyka Joe Lewisa. Miał być początkowo
jedynie rozrywką dla osób niewidomych. Udoskonalił zasady i rozwinął
dyscyplinę Patrick York z USA.
1992 – showdown aspiruje do bycia dyscypliną paraolimpijską.
2012 – na Igrzyskach w Londynie w roku zostaną rozegrane pierwsze
paraolimpijskie turnieje showdown
2016 – przyznanie medali olimpijskich
Rozgrywka odbywa się na specjalnym stole
obramowanym listwami.
Gra się metalową piłką z dzwoneczkiem w środku.
Dzwoneczek wskazuje położenie piłki. Odbija się ją
drewnianymi wiosełkami.
Ręce graczy chronione są przez rękawice.
Gracze oddzieleni
są pionowym
ekranem
rozdzielającym
Stół na dwie
połowy. Ekran
wsparty jest
na bandach (listwach)
okalających stół.
Zasady Showdown
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
Na przeciwległych końcach stołu umieszczone są bramki.
Rozgrywka toczy się do zdobycia 11 punktów.
Umieszczenie piłki w bramce przeciwnika to 2 punkty.
Uderzenie w pionowy ekran na środku stołu to 1 punkt
dla przeciwnika.
Wyrzucenie piłki poza stół – 1 punkt dla przeciwnika.
Dotknięcie piłki czymkolwiek poza wiosełkiem – 1 punkt
dla przeciwnika.
Gracz serwuje pięciokrotnie.
Po pięciu zagraniach następuje zmiana serwującego.
KOLARSTWO
Wyścigi kolarskie odbywają się na dwóch rodzajach dróg:
na szosie: to 30 - 120 km
dla jazdy wytrzymałościowej
oraz 1,5 - 40 km przy jeździe
na czas
na torze w kształcie koła
o obwodzie 250 lub 233m,
od 1 do 4 km
Kolarstwo Tandemowe
Konkurencje szosowe:
- start wspólny
- jazda indywidualna na czas
- jazda parami na czas
Konkurencje torowe:
- sprint ( 200 m ze startu lotnego
+ biegi)
- 1 km ze startu zatrzymanego
- 4 km ze startu zatrzymanego.
Osoba niewidoma wprawdzie nie widzi pokonywanej
trasy, ale odczuwa szybkość, mozół wspinania się na
wzniesienie, zmęczenie z pokonania dystansu i radość
z wygranej
Pływanie
Jest dyscypliną bardzo popularną wśród osób
niepełnosprawnych ze względu na swoją uniwersalność.
Dlatego też w klasyfikacji medycznej i funkcjonalnej IPC
(International Paralimpic Comitee) niewiele jest takich
dysfunkcji, które uniemożliwiałaby uprawianie pływania. W
praktyce, oznacza to możliwość realizowania się w tej
dyscyplinie osób z różnymi
dysfunkcjami narządu ruchu i wzroku,
podzielonych na grupy i klasy startowe.
Zawodników niewidomych i słabowidzących
dotyka sie tyczką w głowę, plecy lub klatkę
piersiową (w zależności od stylu) płynącego
zawodnika w celu określenia odległości od końca
basenu.
W treningu pływackim zawodników niepełnosprawnych
konieczna jest obecność wolontariuszy. Spełniają oni
różne funkcje.
Najczęściej ich pomoc dotyczy:
 organizacji treningu i jego przebiegu,
pomocy zawodnikom w czynnościach organizacyjnych
(założenie czepka, okularów, płetw, łapek).
pomoc zawodnikom w przejściu z szatni na pływalnię,
wejściu i wyjściu do wody,
czy zajęciu pozycji startowej.
 przeszkoleni wolontariusze
asekurują lub pomagają
zawodnikom przy starcie
lub nawrocie (zawodnicy
niewidomych i niedowidzących).
Szachy
Trudno dociec, kiedy po raz pierwszy przy
szachownicy zasiadła para osób niewidomych.
1994 – Międzynarodowa Federacja Szachistów (ang.
FIDE) przyjęła w swe szeregi niewidomych zawodników.
Wobec niewidomych graczy Zastosowano jednak
nietypowe rozwiązanie: w rozgrywkach drużynowych,
podczas szachowych olimpiad, niewidomi i słabowidzący
szachiści różnych narodowości dopuszczani są na
prawach państwa. Razem tworzą jedną drużynę,
traktowaną jak reprezentacja odrębnego kraju.
Dzięki temu szachy są jedyną dyscypliną sportu,
w której rywalizują osoby widzące z niewidomymi i
słabowidzącymi.
Rozwiązanie to dało niewidomym szachistom
szansę uczestnictwa w najbardziej prestiżowym
drużynowym turnieju szachowym na świecie.
Modyfikacja gry w szachy
 każdy zawodnik gra na swojej szachownicy
 osoba niewidoma gra na szachownicy brajlowskiej
 na szachownicy brajlowskiej w polach wywiercone są niewielkie otwory
tak, aby mogły się w nich mocno trzymać figury i nie przewracać przy
dotknięciu
 wyciągnięcie figury z otworu (w szachach tradycyjnych - dotknięcie)
oznacza, że zawodnik musi wykonać nią ruch
 wszystkie czarne pola na szachownicy położone są o kilka milimetrów
wyżej od białych
 dla odróżnienia figur białych od czarnych, te ostatnie mają bardziej ostre
zakończenia
 zawodnik musi poinformować przeciwnika o wykonanym ruchu.
Dla niewidomego i słabowidzącego szachisty
najważniejsza jest pamięć. Odgrywa ona
szczególnie dużą rolę wtedy, gdy przeciwnikiem
jest osoba widząca. Jeśli gracz nie ma dobrej
pamięci, zmuszony będzie sprawdzać położenie
figur na desce za pomocą rąk. To jednak może
ułatwić zadanie rywalowi, który, śledząc ruchy
przeciwnika, będzie mógł się zorientować, jakie
warianty bierze pod uwagę oraz poznać jego
sposób myślenia.
Czasami, dla zmylenia, osoba niewidoma,
zanim wykona właściwe posunięcie, robi jeszcze
kilka ruchów i dotknięć "maskujących",
mających ukryć jej zamiary. Ale zawodnicy ze
ścisłej czołówki rzadko sprawdzają ustawienia
palcami. Wszystko muszą mieć w głowie.
Dziękuję za uwagę !
Prezentację przygotował: mgr Janusz Wójcik.

similar documents