Magdalena Romanowska i Małgorzata Śledzińska

Report
Magdalena Romanowska
&
Małgorzata Śledzińska
Japonia– państwo usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich
wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy
utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem
szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i
Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości
geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.
Archipelag składa się z czterech
głównych wysp: Hokkaido, Honsiu,
Sikoku i Kiusiu oraz 6848 mniejszych
wysp. Według danych z 2006 r. łączna
powierzchnia kraju wynosi 377 921 km².
Większość powierzchni jest pokryta
górami. Najwyższym szczytem jest
czynny wulkan Fudżi. Z tego powodu
prawie połowa ludności zamieszkuje
nadmorski pas nizin rozciągający się
pomiędzy Tokio a Osaką i Nagoją. Tam
też rozwijało się rolnictwo i przemysł.
Obszar ten stanowi 13% terytorium
kraju.
Japonia jest położona na styku płyt
tektonicznych, w obrębie „ognistego
pierścienia Pacyfiku”. Stałym więc
zagrożeniem są trzęsienia ziemi,
wybuchy wulkanów i fale tsunami. Stąd
wynikają różnice danych podających
liczbę wysp i odmienną wielkość
powierzchni kraju. W sierpniu i wrześniu
nad archipelag nadchodzą tajfuny
powstające na zachodnim Pacyfiku.
Z liczbą ludności 126,5 mln osób Japonia
zajmuje 10. miejsce na świecie. Według
danych ONZ i WHO, przeciętna długość
życia jest najwyższa w świecie. Japonia
należy do grupy krajów wysoko
rozwiniętych, jest jedną z czołowych
potęg gospodarczych świata.
Zgodnie z przyjętą w 1947 r.
demokratyczną konstytucją, Japonia jest
monarchią parlamentarną z cesarzem
jako symbolem jedności państwa i
wybieranym w wyborach powszechnych
dwuizbowym parlamentem
Na kulturę Japonii zasadniczy wpływ
wywarła wielka cywilizacja chińska, jak
również położona bliżej Korea. W
Państwie Środka narodziły się
charakterystyczne dla Japonii dziedziny
sztuki, takie jak origami, suiseki, czy
pielęgnowanie drzewek bonsai. To
stamtąd też w XIII wieku dotarł do Kraju
Kwitnącej Wiśni buddyzm zen, będący
inspiracją dla rozwoju nowych nurtów i
form w malarstwie, kaligrafii czy poezji.
Niemniej jednak już znacznie wcześniej
japońscy mistrzowie odeszli od wiernego
naśladowania chińskich wzorów, z ich
przywiązaniem do symetrii. Stąd też w
sztukach plastycznych główny plan
znajduje się poza środkiem dzieła, a w
mowie, słowie pisanym oraz w sztuce w
ogóle domysł często przeważa nad
jednoznacznością.
Wraz z zen do Kraju Wschodzącego Słońca dotarł
również rytuał picia herbaty, który przekształcił się
następnie w ceremonię o dużych walorach
estetycznych i filozoficznych. To za jej sprawą
narodziły się nowe charakterystyczne dziedziny
oraz formy sztuki, takie jak ikebana – sposób
układania kwiatów, czy poezja haiku. Ceremonia
parzenia herbaty wywarła też istotny wpływ na
wygląd wnętrza japońskiego domu oraz styl
ogrodów, z których najsłynniejsze to karesansui –
pełne surowości i prostoty kamienne ogrody zen,
obrazujące wodę i góry, odzwierciedlające tym
samym filozoficzne idee. W końcu też chanoyu, a
więc „droga herbaty” i współgrające ze sobą różne
formy sztuki reprezentują tak charakterystyczne
dla estetyki japońskiej pojęcia, jak wabi (piękno
ubóstwa) i sabi (patyny czasu), które razem z
kryteriami shibui, a więc „spokojnej wytworności”
składają się na najważniejszą zasadę japońskiego
smaku, zgodnie z którą mniej znaczy więcej.
Gejsza – osoba o umiejętnościach artystycznych; termin powstał w epoce Tokugawa.
Składa się on z wyrazu gei (sztuka) i sha (osoba). W dialekcie regionu Kansai (w tym Kioto)
używa się terminu geiko - gei (sztuka) i ko (kobieta). Chodzi tu o osobę uprawiającą
tradycyjne, japońskie rodzaje sztuki, innymi słowy - artystę.
Gejsze są mistrzyniami w sztuce konwersacji, tańca, śpiewu i gry na tradycyjnych
instrumentach japońskich (np. na shamisenie). Zajmują się też kaligrafią, ikebaną i innymi
sztukami japońskimi. Zanim kobieta zostanie gejszą musi przejść sześcioletni okres bycia
maiko.
Tradycja gejszy wywodzi się od mężczyzn-błaznów taiko-mochi lub hōkan (odpowiedników
występujących w szlacheckiej Polsce błaznów). W późniejszych czasach dołączały do tego
zawodu kobiety, dla odróżnienia zwane onna-geisha czyli "kobieta gejsza". Obecnie gejszami
zostają wyłącznie kobiety.
Najpopularniejsze gatunki muzyczne w Japonii to J-rock
oraz J-pop
the GazettE – japońska grupa
muzyczna, która powstała w 2002 roku.
Początkowo nazwa grupy zapisywana
była katakaną jako ガゼット. W styczniu
2006 roku nazwę tę zastąpiono angielską
The GazettE. Zespół gra muzykę
rockową, w której można znaleźć
brzmienia punk rocka, heavy metalu
oraz wstawki hip-hopowe i elektroniczne.
Zespół zaliczany jest do nurtu visual kei.
Około 80% fanów grupy stanowią
kobiety, przy czym od roku 2007 notuje
się powolny wzrost liczby mężczyzn
wśród grupy fanów.
 W 2010 roku Takemura
zaczęła prowadzić bloga o
modzie. Popularność
zdobyła jednak jako
fotomodelka. Początkowo w
czasopiśmie "KERA"
ukazało się jej małe zdjęcie
z przyjaciółką. Po wydaniu
numeru została zauważona
przez redakcję, i zaczęła
tam pracować regularnie.
Po odniesionym sukcesie
Kyary wypuściła na rynek
swoją własna linię
sztucznych rzęs.

– skrócone angielskie słowo
animation (jap. アニメーション,
animēshon?) oznaczające film
animowany. W Japonii terminem tym
określa się wszystkie filmy i seriale
animowane, bez względu na kraj ich
pochodzenia. Poza Japonią słowo
anime służy do określenia japońskich
filmów animowanych oraz stylu
japońskiej animacji[1]. Istniejąca
również teoria o pochodzeniu terminu
anime od francuskiego słowa animé
(animowany) lub les dessins animés
(animowane obrazy)[2] jest
dyskusyjna[1]. Obie formy – pierwotna
animēshon i skrócona anime – są
rozpoznawane przez Japończyków[3][4].
Po raz pierwszy terminu anime użył
japoński teoretyk filmowy Taihei
Imamura w latach 40. XX wieku,
zastępując nim dotychczasowe
określenie manga-eiga (jap. 漫画映画
 komiks, obraz, rysunek, szkic,
karykatura[1]. Japońskie słowo
wywodzące się ze sposobu
ozdabiania rycin i innych form
sztuki użytkowej. Współcześnie
używane poza Japonią oznacza
japoński komiks[1].
 Manga wyewoluowała z
połączenia ukiyo-e i wschodniego
stylu rysowania, a swoją obecną
formę przybrała krótko po II
wojnie światowej. Manga jest
drukowana głównie w czerni i
bieli, nie licząc okładek i
ewentualnie kilku pierwszych
stron.
 Popularne mangi są adaptowane
na filmy i seriale anime.

similar documents